Chrzest zgodnie z morską tradycją

Matką chrzestną okrętu została Agata Ziemiańska, żona Inspektora Marynarki Wojennej wiceadmirała Jarosława Ziemiańskiego. Butelka szampana rozbiła się o kadłub za pierwszym razem, co według morskiej tradycji wróży jednostce i jej przyszłej załodze szczęście. Zamiast konfetti zabrzmiały tyfony ORP Kościuszko i ORP Pułaski - fregat typu Oliver Hazard Perry, które Wicher, Burza i Huragan zastąpią w linii.

W ceremonii uczestniczyli przedstawiciele Sił Zbrojnych RP, władz państwowych i samorządowych województwa pomorskiego oraz przemysłu, w tym prezes Polskiej Grupy Zbrojeniowej Adam Leszkiewicz i prezes PGZ Stoczni Wojennej Marcin Ryngwelski. Uroczystość zbiegła się ze stuleciem nadania praw miejskich Gdyni.

Ponad podziałami - od decyzji do wodowania

Symbolika tego dnia wykracza poza samą ceremonię. Przy jednym okręcie spotkali się prezydent i premier z dwóch przeciwnych obozów politycznych. Donald Tusk podkreślał, że projekty takie jak Wicher, Tarcza Wschód czy armia dronów są możliwe dlatego, że "w sprawach bezpieczeństwa nie może być kłótni i sporów". Karol Nawrocki nazwał program Miecznik kamieniem milowym modernizacji Marynarki Wojennej i zaznaczył, że korzystanie z dorobku poprzedników jest oznaką odpowiedzialności, a nie słabości.

To nie kurtuazja, tylko fakt. Decyzje, które doprowadziły do budowy Wichra, zapadały za rządów różnych opcji: koncepcja i umowa z 2021 roku powstały za czasów MON kierowanego przez Mariusza Błaszczaka, a program jest kontynuowany pod kierownictwem Władysława Kosiniaka-Kamysza. Miecznik stał się tym, czym w polityce obronnej powinien być każdy duży program - projektem państwa, nie rządu.

Innowacja numer jeden: fregata zbudowana w hali i zwodowana metodą float-off

Nigdy wcześniej polskie stocznie nie budowały fregat wielozadaniowych ani okrętów z tak zaawansowanymi systemami uzbrojenia. Wicher powstał w całości w nowej Hali Kadłubowej PGZ Stoczni Wojennej, którą opuścił podczas roll-outu 9 sierpnia. Samo wodowanie przeprowadzono metodą float-off: kadłub o długości 138,7 m i masie ponad 4000 ton (z balastem) przetransportowano na barkę półzanurzalną przy użyciu platformy o 278 osiach i masie około 1250 ton.

Użyta do operacji norweska barka Boabarge 33 jest według armatora BOA Offshore największą półzanurzalną barką tego typu na świecie: 140 m długości, nośność 30 200 ton, zbiorniki balastowe o pojemności 37 750 m3. Na akwenie Zatoki Gdańskiej o głębokości minimum 26 metrów barka stopniowo zanurzała się, aż fregata samodzielnie uniosła się na wodzie. Całość prowadzono etapami, w ścisłym reżimie technicznym i oknie pogodowym, pod nadzorem towarzystwa klasyfikacyjnego.

Technologie na pokładzie

Mieczniki bazują na brytyjskim projekcie Arrowhead 140 firmy Babcock International, dostosowanym do wymagań Marynarki Wojennej RP. Docelowa wyporność Wichra to około 7000 ton. Okręty otrzymają m.in. pionowe wyrzutnie Mk 41 z pociskami przeciwlotniczymi CAMM i CAMM-ER, pociski przeciwokrętowe NSM, armatę OTO Melara Super Rapid kal. 76 mm, polskie systemy artyleryjskie OSU-35K, wyrzutnie lekkich torped, radary dalekiego i średniego zasięgu, systemy walki radioelektronicznej i stacje hydrolokacyjne. W projekt zaangażowany jest także polski przemysł elektroniczny, m.in. PIT-RADWAR.

Fregata będzie uniwersalną platformą bojową z naciskiem na obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową - zdolności, których polskiej flocie brakowało od dekad.

Kompetencje, które zostają w Polsce

Program Miecznik to największy program okrętowy w historii Marynarki Wojennej RP. Realizuje go Konsorcjum PGZ-MIECZNIK, tworzone przez Polską Grupę Zbrojeniową i PGZ Stocznię Wojenną, a wartość kontraktu przekracza 15 miliardów złotych. W stoczni powstają już kolejne jednostki: Burza (budowana od maja 2025) i Huragan (od kwietnia 2026). Przekazanie Wichra Marynarce Wojennej planowane jest na 2029 rok, a zakończenie całego programu do końca 2031 roku.

Co istotne, licencja zakupiona od Babcocka nie ogranicza się do trzech jednostek. PGZ już rozpoczęła rozmowy z zamawiającym o możliwości budowy kolejnych fregat - tak, by zdobyte kompetencje projektowe, integracyjne i produkcyjne pracowały dalej. Po wodowaniu Wicher przechodzi do fazy wyposażania i integracji systemów przy nabrzeżu.

Jeśli Miecznik czegoś uczy, to tego, że wielkie programy technologiczne w Polsce udają się wtedy, gdy trwają dłużej niż jedna kadencja - i gdy nikt nie próbuje ich zawracać. Wicher jest na wodzie. Burza i Huragan idą za nim.